Polimer konduktif ialah kelas bahan polimer yang mempunyai struktur polimer asas dan mampu mengalirkan elektrik. Tidak seperti polimer penebat tradisional, polimer konduktif lazimnya mengandungi ikatan berganda terkonjugasi dalam rantai molekulnya, membolehkan elektron π bergerak sepanjang rantai dan dengan itu memberikan kekonduksian. Melalui doping kimia, tindak balas redoks, atau modulasi struktur molekul, kekonduksian bahan ini boleh ditala dalam julat yang luas, daripada penebat kepada semikonduktor dan juga tahap kekonduksian logam. Polimer konduktif biasa termasuk polyaniline (PANI), polypyrrole (PPy), polythiophene, dan derivatifnya. Ia menggabungkan fleksibiliti, kebolehprosesan dan kekonduksian polimer tradisional, menjadikannya boleh digunakan secara meluas dalam penderia, peranti elektronik fleksibel, bahan antistatik dan peranti storan tenaga.
Ringan dan fleksibel: Mewarisi sifat ringan dan boleh dibengkokkan polimer tradisional, ia sesuai untuk peranti elektronik yang fleksibel.
Penyelesaian-boleh diproses: Sesetengah polimer konduktif boleh diproses menjadi filem melalui salutan putaran, salutan celup, percetakan inkjet, dsb., serasi dengan proses pembuatan-kos rendah.
Tahan kakisan dan sangat stabil dari segi kimia: Berbanding dengan logam, ia lebih stabil dalam persekitaran berasid, beralkali atau lembap.
Struktur boleh melaras: Kekonduksian, keterlarutan, dan sifat optik boleh dikawal melalui pengubahsuaian kimia, kopolimerisasi, dan pengenalan rantai sampingan.
